ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਲੀਚ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਲਾਸਿਕ 80 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੰਸੋਲ ‘ਤੇ ਬਚਾਅ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਟੀਫਨ ਕਿੰਗ ਅਤੇ ਜੇਮਸ ਹਰਬਰਟ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹੀਂ ਦਿਨੀਂ ਮੈਂ ਏਸਕੇਪ ਟੂ ਦ ਕੰਟਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਐਪੀਸੋਡ ਦੇਖਣ ਲਈ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋਵਾਂਗਾ (ਇੱਕ ਯੂਕੇ-ਅਧਾਰਤ ਘਰ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਾ ਟੀਵੀ ਸ਼ੋਅ ਜੋ ਕਿ ਗੁਣਵੱਤਾ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੂ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੇਂਡੂ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਨ ‘ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ) ਅਲਿਸਟੇਅਰ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਡਰੇ ਬਿਨਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਕ-ਇਨ ਅਲਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਆਧੁਨਿਕ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ?
ਮੇਰਾ ਹੱਲ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਸਮੀਕਰਨ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਹੈੱਡਫੋਨ ਪਹਿਨਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਅਤੇ ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਇਸਲਈ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਮੇਰੇ ਟੀਵੀ ਸਪੀਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਊਟ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹਾਂ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰੇਕ ਗੇਮ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ – ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ – ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੈਂ ਹਾਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਤਲ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਾਮਲਾ ਇਹ ਹੈ: ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਡੈੱਡ ਸਪੇਸ ਰੀਮੇਕ ‘ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ‘ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਲਾਸਿਕ ਡਰਾਉਣੀ ਖੇਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਧੁਨਿਕ ਸੰਸਕਰਣ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਬਿੰਦੂਆਂ ‘ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੇਮ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨਹੀਂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮਿਊਟ ਬਟਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਖੇਡ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਉਂਕਿ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੰਤਰੀਵ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਉਂਡਟ੍ਰੈਕ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਸੰਵੇਦਨਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਤਰਕ ਗੁਆਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੰਦ ਕਰੋ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਲਗਭਗ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਾਹਰੋਂ ਖੇਡਦਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਣ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤ ਲੱਭਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਧੋਖਾਧੜੀ, ਹਾਂ। ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਹੈ? ਨੰ.
ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ ਕਿ ਲੋਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਲੰਡਨ ਐਕੁਏਰੀਅਮ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦਾ ਪੁਲ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦੀ ਬੋਤਲ ਲੈਣ ਲਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਿਸ ਫਰਿੱਜ ‘ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਬੇਵਕੂਫੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਵੇਰੇ 2 ਵਜੇ ਮੈਂ ਵੇਹੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਘੁਸਪੈਠੀਏ/ਏਲੀਅਨ/ਰਾਖਸ਼ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅਨੰਦਮਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਕਈ ਵਾਰ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਕਰਨਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਾਵਰ-ਅਪ ਕਰੋਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਫੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਥੋੜਾ ਅਜੀਬ ਹੈ (ਦਿਆਲੂ ਹੋਣਾ), ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਪਸੰਦ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਖੇਡਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬੁੱਢਾ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
